Nieuwsbrief juni 2006

Het wordt steeds spannender!

Het is alweer ruim 2 maanden geleden dat jullie van ons gehoord hebben, maar na deze nieuwsbrief zijn jullie weer helemaal op de hoogte.

Half april hebben we, na lang wachten, de bouwvergunning gekregen, met als enige, extra vereiste: een akoestisch rapport laten opstellen.
In de weken daarna hebben we een aantal aannemers gevraagd offertes te maken voor de verbouwing. En zoals we intussen gewend zijn van de Italianen, moesten we hierop lang wachten en meerdere keren bellen waar ze bleven. En als we eindelijk twee offertes binnenkrijgen, is de eerste onleesbaar en de tweede onvolledig! Na een paar weken nieuwe ergernissen hierover, krijgen we een volledige fax binnen en …da’s schrikken!
We verwachtten al dat het hoog zou uitvallen, maar niet zo hoog! De offerte is niet eens kompleet, alleen het grove werk staat erin! Het dak, de gevel, de extra muur die gemetseld moet worden zodat het huis (inclusief dak) aardbevingbestendig wordt, de vloer die vervangen moet worden plus nog wat kleine dingen… Deze verbouwing kunnen we nog wel betalen, maar dan hebben we nog geen nieuwe kozijnen, verwarming, riolering, elektriciteit, waterleiding, gasleidingen, kamers, badkamers of afwerking en inrichting!
Hoe kunnen we dit gapende gat in de begroting dichten? Je kunt je voorstellen dat we slapeloze nachten hebben gehad.

Jullie zullen jezelf wel afvragen: “hoe hebben ze het zo slecht kunnen inschatten?” Eigenlijk zijn wij er steeds vanuit gegaan dat we de verbouwing in grote lijnen zelf zouden doen. Pas later kwamen we erachter dat de gemeente ons geen bewoonbaarheidverklaring zou afgeven en dat dit zou betekenen dat we een “impresa edile” (aannemer) in handen moeten nemen en de grootste werkzaamheden door professionals moeten laten doen. En dat kost een berg geld!
Bovendien komen er in de loop van de maanden steeds meer dingen bij. Het is niet alleen het dak, nee, eerst moet een ingenieur er naar kijken, een onderzoek doen en dan een rapport schrijven dat naar de gemeente moet! En dan is de geoloog aan de beurt, die de grond onderzoekt voor het rioleringssysteem en zo gaat het ook met de ‘perito industriale’ (technische ingenieur) die dan de akoestiek in en om het huis berekent… er lijkt geen eind aan te komen!
We moeten ook bekennen dat we het de afgelopen maanden erg moeilijk hebben gehad…de moed begon ons aardig in de schoenen te zakken…

En dan is het medio mei en kunnen we eindelijk weer naar Italië gaan, naar ons huis in Monsampolo del Tronto!
En dat doet ons heel goed!
Het is voorjaar en het is prachtig weer.
We treffen het en beleven een week vol zon, met temperaturen tussen de 23 en de 32 graden! Fantastisch.

Het doel van deze week is om persoonlijk met de geometra, de aannemer, de elektricien, de loodgieter, de gemeente, etc. te praten en te onderhandelen, afspraken te maken en hopelijk de verbouwing te laten starten. Het is een drukke productieve week en we bereiken een hoop: alle vereiste onderzoeken zijn gedaan, ook het op het laatste moment door de “comune” (gemeente) gevraagde onderzoek naar het risico van blikseminslag!?! Het onderzoek wijst uit dat er geen verhoogd risico bestaat; het was dus onzinnig en het voelt aan als weggegooid geld.
We hebben iedereen gezien en gesproken en we beginnen eindelijk een beetje door te krijgen hoe alles werkt en hoe het een en ander omzeild kan worden.
We hebben geleerd om op een creatieve manier de problemen aan te pakken en ons aan te passen aan het “systeem” in Italië. Zo hebben we bijvoorbeeld een BTW-nummer aangevraagd en ons ingeschreven als landbouwbedrijf. Als we ons project nu een “county house” noemen in plaats van B&B hoeven we de “oneri’, een soort leges/belasting die je moet betalen aan de comune om te mogen starten met de verbouwing, niet te betalen. Dat scheelt echt een hele hoop geld, maar levert wel weer een vertraging op.

We hebben besloten dat Maurizio (de aannemer die we al in december ontmoet hebben en die ons ook heeft meegenomen naar een aantal projecten waar hij mee bezig is.) de verbouwing zal gaan doen. Hij zal zo snel mogelijk na het regelen van de voorlopige registratie als landbouwbedrijf, beginnen met de verbouwing.
Hij gaat zorgen dat voor het einde van het jaar het appartement in de voormalige stal zover klaar is, dat het bewoonbaar is zodat in ieder geval Peter naar Italië kan verhuizen binnen de vereiste termijn van 1 jaar na het tekenen van de akte.

Gelukkig hebben we in deze week ook nog tijd gehad om vanaf onze heuvel van het panorama te genieten, onze grond opnieuw te controleren en te fantaseren over de toekomstige campingplaatsen en het zwembad.

Bovendien was het zo'n prachtig weer dat we zelfs een middag aan het strand hebben doorgebracht, een dorpsfeestje hebben bijgewoond,

de dorpjes in de omgeving opnieuw hebben bezocht, een stukje van het nationale park van het Sibillini-gebergte hebben ontdekt en fantastische nieuwe foto’s, praktisch na iedere bocht van de weg, hebben gemaakt.

Deze week heeft ons weer zo veel energie en enthousiasme gegeven dat we bijna niet meer kunnen wachten om weer terug te komen (en het liefst voogoed!). Het wordt ook iedere keer moeilijker om terug naar NL te rijden...

Groetjes en
Alla prossima!

Peter, Vanessa en Shaila.

Nieuwsbrievenarchief

We vinden het leuk als je een bericht achterlaat in ons gastenboek