| Nieuwsbrief April 2007 La dolce vita Sinds eind februari wonen we in la bella Italia!
Toen we twee maanden geleden in Monsampolo del Tronto aankwamen, na een 25 uur durende reis in een volgepropte auto met een (te)zwaarbeladen aanhanger, scheen het zonnetje volop. Eindelijk konden we ons nieuwe thuis betrekken!
Onze nieuwsgierigheid naar de vorderingen van de verbouwing van de afgelopen 8 weken was natuurlijk enorm. Ondanks het feit dat het dak toen nog voor de helft open was, konden we aan één kant de houten balkenconstructie met stalen frame bekijken terwijl we aan de andere helft een al dichtgetimmerd dak konden bewonderen. Zelfs als leken konden we zien dat het een mooi en degelijk dak geworden is! Een paar weken later was het dak helemaal af, waterdicht en bedekt met antieke coppi (typische Italiaanse daktegels). Niet alleen een prachtig resultaat, maar ook een hele geruststelling, aangezien het, onmiddellijk na de oplevering, een aantal dagen flink heeft geregend!
Het appartement La Stalla (de ex stal) was zoals afgesproken bijna klaar: prachtige vloeren, gestuukte muren, mooie ramen met horren, frisse badkamer. Voordat we dit appartement tijdelijk konden betrekken, moesten we zelf aan de slag. Met plakband, kwasten, fixeerlijm en latex aan de hand, hebben we een paar dagen flink gewerkt. Nadat we ook een nieuwe keuken erin hadden geplaatst (die we weliswaar pas een week later konden gebruiken in verband met de ontbrekende gasaansluiting), hadden we in een mum van tijd ook éénderde van de inhoud van de aanhanger naar binnen verhuisd! Zelfs zonder binnendeuren en centrale verwarming, voelden we ons al snel thuis! Tot op heden bevalt dit appartement uitstekend. De binnendeuren zijn afgelopen week geleverd en door Peter geplaatst, weg met die tijdelijke gordijntjes! Alleen de definitieve voordeur ontbrak nog! Onze toekomstige gasten hoeven zich geen zorgen te maken over hun onderkomen deze zomer! Geïnstalleerd in onze nieuwe woning, konden we beginnen met het afwerken van de mega lange actielijst.
Na een flinke verkoudheid en een paar kleine gewendagen, was onze dochter Shaila ook weer snel klaar voor haar nieuwe Italiaanse avontuur. Een middag met de buurjongens spelen was voldoende om zonder angst met haar nieuwe vriendjes naar school te gaan met de scuolabus Het gele busje stopt iedere ochtend rond 8:15 uur voor de deur om Shaila en de buurkinderen op te halen en netjes naar school te brengen. Shaila heeft haar vaste zitplekje waar vandaan ze met een heel grote glimlach en vol zelfvertrouwen naar ons zwaait. Na een lange dag vol leerzame spelletjes en een goede gezamenlijke warme lunch (3-gangen menu verzorgd door een lokale catering!), wordt onze kleine Shaila om 16:20 uur weer netjes thuis gebracht door het busje. Ideaal! Shaila vindt het nog steeds raar dat ze in het weekend niet naar school hoeft te gaan!
Op het lijstje stond het kampeerterrein aangemerkt als hoge prioriteit: een bulldozer moest een flink stuk grond achter het huis vlakmaken, wij moesten de grens tussen camping en parkeerterrein bepalen en Peter schafte zakken vol antimierenkorrels, graszaad en mest aan. Daarna konden we wachten op het juiste moment. Pas 3 weken later kon Peter beginnen met zaaien! Het leek alsof het niet meer wilde ophouden met regenen!
De volgende belangrijke klus, waar we veel aandacht aan hebben besteed, is Internet via ADSL. Met veel hulp van schoonzus Lola uit Verona en na heel veel telefoontjes met zowel het telecombedrijf als de monteur, zijn we de enigen in heel Monsampolo del Tronto met ADSL! Onze site kan weer onderhouden worden, foto's kunnen weer zonder problemen via mail verstuurd worden en de toekomstige gasten kunnen een snelle reactie van ons verwachten!
Onze komst in het dorp was natuurlijk niet onopgemerkt voorbij gegaan bij de inwoners. Op sommige dagen leek het alsof we een attractie waren. De eerste weken wilde iedereen even kennis met ons maken. Dat leverde leuke ontmoetingen en gesprekken op, maar soms ook onhandige situaties (als je toevallig net bezig bent een emmer cement aan te maken). Bij de buurtsuper willen de eigenaren graag een praatje met je maken en zorgt men dat je snel geholpen wordt. Wekelijks genieten we van verse sla, spinazie, venkel, etc. uit de moestuin van de buren. Heerlijk! We kunnen niets anders zeggen: we hebben het getroffen. Vooral onze naaste buren zijn erg behulpzaam. Dankzij hen staat de schotel al op het dak en hebben we regelmatig oppas voor Shaila.
Er wordt in en om Villa Bussola erg hard gewerkt. Niet alleen zijn de aannemer, de elektricien en de loodgieter (en hun gevolg) bezig, Peter werkt ook aan allerlei klussen. De eerste restauratiewerkzaamheden zijn afgerond: de antieke voordeur van de Villa en de poort in de cantina (kelder) zien er weer als nieuw uit.
En in deze hectische periode vinden we toch nog tijd om ook vrienden te bezoeken, uit eten te gaan, familie en vrienden te ontvangen en Pasen te vieren. Onder de olijfbomen lunchen of even in de hangmat uitrusten genietend van de rust, het uitzicht, het zonnetje en een glaasje wijn. Dit is La Dolce Vita en hiermee laden wij energie op!
Vlak voordat we afscheid van Vanessa namen, toen zij voor de laatste keer naar NL ging, galmde de blije kreet van de aannemer in onze oren: l'erba é nata (het gras is geboren)! En alsof we een nieuwe baby erbij hebben gekregen, zorgen we nu dagelijks met veel liefde voor de pasgeboren groene sprietjes! Ook onze campinggasten hoeven zich geen zorgen te maken over het kampeerterrein! Peter, Vanessa en Shaila We vinden het leuk als je een bericht achterlaat in ons gastenboek |
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
