Nieuwsbrief november 2005

" OP Z'N ITALIAANS"

Sinds vorige week zijn we weer terug in Nederland na drie weken Italië. En wat is er in die drie weken veel gebeurd…!

Op zondag 16 oktober zijn we - na een hectische week van inpakken, twee keer verhuizen (de inboedel naar de opslag van de verhuizer en de noodzakelijke dingen naar ons tijdelijke verblijfadres) en de overdracht van ons huis in Scheveningen - naar Italië vertrokken voor een combinatie van vakantie en zoeken naar een nieuwe locatie voor ons "project".

Na een aantal dagen in Verona tot rust te zijn gekomen en de hele familie weer te hebben gezien, zijn we woensdag met Loes en Claudio (Vanessa's ouders) naar Le Marche vertrokken. We hebben in de daarop volgende week heel veel gedaan.
Allereerst hebben we een tiental huizen met een paar makelaars bezichtigd. Helaas gaf geen huis ons het gevoel van "dit is het!": het ene was te klein, het andere te duur, te weinig land, te afgelegen, enz.. We raakten op dat punt steeds meer gedeprimeerd. Het idee om straks weer terug naar Nederland te gaan zonder iets te zijn opgeschoten, maakte ons niet echt vrolijk!

Gelukkig hebben we ook heel veel leuke tochten gedaan. We hebben bijvoorbeeld de stad Ascoli Piceno bezocht, met haar prachtige plein (ook wel de woonkamer van Le Marche genoemd, door haar super knusse sfeer en uitstraling), we hebben in San Benedetto del Tronto op het strand geluncht met heerlijke gerechten uit een “rosticceria”, met de typische gefrituurde en gevulde olijven (olive ascolane). We zijn ook de prachtige middeleeuwse stad Fermo gaan bezoeken, met haar smalle en steile straatjes, de prachtige huizen en het plein. En wat een adembenemend uitzicht! Maar we zijn ook in Offida, Amandola, Porto San Giorgio, Porto d'Ascoli, Grottammare, Acquaviva, Montalto, etc. geweest. Allemaal even mooi!

Op een mooie zonnige dag, tijdens een van onze vele tochten door het prachtige landschap, hebben we besloten om met Loes en Claudio nog een keer naar het huis te gaan kijken, wat op het laatste moment niet door is gegaan en waar we eigenlijk al een beetje afstand van hadden genomen...

De zon scheen en de herfstkleuren maakten het uitzicht vanaf de heuvel nog spectaculairder dan het al was. De olijfbomen hingen vol olijven, klaar om geplukt te worden en er bleek een mandarijnen- en een citroenenboom naast het huis te staan, die ook vol hingen met vruchten. Het gevoel dat we kregen toen we voor het eerst hier waren, bekroop ons weer... Zouden we ooit nog iets vinden dat ons net zo zou raken als deze plek?

In een laatste wanhoopspoging hebben we besloten om nog één keer de contactpersoon van de verkopers te bellen...
Signora Rosa wist te vertellen dat het huis weer in de verkoop is bij een andere makelaar, maar dat deze makelaar al in onderhandeling met andere geïnteresseerden is en dat deze onderhandelingen al in een vergevorderd stadium zijn. Ze vond het jammer voor ons, dat het zo was gelopen en raadde ons aan contact op te nemen met deze makelaar zodat, in geval van het niet slagen van de onderhandelingen, we misschien alsnog een kans hebben dit huis te kopen...

In een telefoogesprek bevestigde de makelaar het verhaal van mevrouw Rosa en voor ons vertrek uit Le Marche hebben we de makelaardij bezocht waar we, na een kort gesprek met de medewerkster, onze gegevens hebben achtergelaten en zonder veel hoop het kantoor verlaten...
Omdat we toch in de buurt waren, zijn we ook even bij de bank langs gegaan, waar onze hypotheekaanvraag loopt, om zekerheid te hebben dat alles in orde is en om een aantal vragen beantwoord te krijgen.

Lichtelijk gedesillusioneerd zijn we de volgende dag naar Verona vertrokken. We zijn helaas niet veel opgeschoten met onze zoektocht...

Maar dan…. - net aangekomen in Verona, tijdens het uitpakken van de auto – gaat onze Italiaanse telefoon... Het is de makelaar met wiens medewerkster we de dag tevoren hebben gesproken. Hij vraagt of we echt geïnteresseerd zijn in het huis met de heuvel. Een lichtpunt! Het blijkt dat we toch nog een kans maken om eigenaar te worden van dat prachtige huis met veel grond. Na veelvuldig heen en weer bellen, wordt er ons gevraagd om de week erop op kantoor te komen om kennis te maken met de verkopers!
We hoeven niet lang na te denken. We bellen met onze werkgevers en de crèche in NL en we verlengen onze vakantie met een extra week!

Woensdag is de grote dag. Om 9 uur zitten we al bij de makelaar, die op ons al meteen een zeer professionele indruk maakt met zijn mapje met de nodige documentatie en uitgewerkte lijstjes. Alles is bij de hand en bij iedere vraag die hij niet kan beantwoorden, belt hij voor de zekerheid de notaris of de expert. We worden optimistisch.
Bij de onzekerheden m.b.t. onze hypotheekaanvraag, besluit de makelaar meteen met ons naar de bank te rijden. Alles wordt ons duidelijk uitgelegd en we krijgen het gevoel dat het deze keer wel eens zou kunnen lukken!

Om 11 uur komen de verkopers het makelaarskantoor binnen stappen. Wat een “vijandelijke” houding! We moeten zelfs moeite doen om handen te schudden… Al snel worden allerlei argumenten over tafel gegooid en de makelaar gaat op een zeer correcte en zakelijke manier hier mee om.
De onzekerheden worden omgezet in een resultaatgerichte actie en het concept van het voorlopige koopcontract wordt doorgenomen!
Na het invullen van onze persoonlijke gegevens en na de formaliteiten (het tekenen van 8x 8 bladzijden) spreken we af dat de rest van de eigenaren (een ervan woont in Schotland) de komende week zullen tekenen. Pas als alle handtekeningen gezet zijn en wij de aanbetaling hebben overgemaakt, zal het voorlopige koopcontract geldig zijn!
Om 12.30 uur verlaten we het makelaarskantoor met de afspraak om ’s middags nog naar het huis én naar de notaris te gaan. ”HET IS ONS GELUKT!!!!“

Na een lekkere pasta-lunch op het plein van San Benedetto del Tronto (voor 15 euro met z’n 2en !!!) gaan we richting ons toekomstige huis in Monsampolo del Tronto!

Maria Pia, de Geometra die we hebben leren kennen tijdens onze zoektocht de week ervoor, staat al te wachten. De makelaar komt ook op tijd en samen gaan we het huis van binnen bekijken zodat Maria Pia een inschatting kan maken van de werkzaamheden en kosten.
Het is een gesprek van een uur vol informatie, waarvan de meest belangrijke punten zijn dat het huis solide is en dat het dak nog goed is (behalve een aantal gebroken latten). Alles zal gecontroleerd moeten worden door experts, zowel de vloeren als de vochtinfiltraties. Daarna zal er een beter beeld zijn van de te verrichten werkzaamheden. Al met al zal het nog zeker een half jaar gaan duren voordat het huis bewoonbaar zal zijn, dit betekent waarschijnlijk dat we tot die tijd in Nederland zullen blijven.

Het bezoek aan de notaris blijkt net zo belangrijk. De pittige kleine Italiaanse vrouw die heel hard kan praten, legt ons bijzonder goed uit hoe het in Italië wel en niet werkt.
Om 17 uur ’s middags stappen we met een hele lijst huiswerk in de auto!

WAT EEN DAG! We hebben weer heel wat te verwerken… We zijn blij, maar natuurlijk ook bezorgd. Stel je voor dat… en honderd mogelijkheden gaan door ons hoofd. We vertrekken weer richting Verona… deze keer hebben we pech, want in tegenstelling tot de 5 uur (440km) van een paar dagen ervoor, hebben we deze keer heel veel files (men komt terug van een lang weekeinde) en we doen er 7 uur over om bij Vanessa’s ouders te komen! Rond middernacht komen we “moe maar voldaan” aan.

Wordt vervolgd...

Vanessa, Peter en Shaila

Nieuwsbrievenarchief

We vinden het leuk als je een bericht achterlaat in ons gastenboek